Ruim twee weken geleden kwam er een donderslag bij heldere hemel. Bij mijn broer werd acute leukemie vastgesteld. Een enorme klap voor hem en zijn dierbaren. Eigenlijk moeten we nog steeds wennen aan de situatie, maar één ding staat als een paal boven water. Als familie zijn we er voor hem. Inmiddels is hij opgenomen in het VU in Amsterdam, heeft hij de eerste week chemo achter de rug en is hij doodziek. Momenteel wil hij alleen maar familie, vriendin en enkele vrienden om zich heen. Hoe het verder gaat weten we nog niet. 2012 wordt hoe dan ook een jaar van vechten en overleven voor hem.
Zelf ben ik niet zo’n liefhebber van het online breed uitmeten van persoonlijke ellende. Het is zeer privé en hoewel ik enorm veel deel op Twitter, ook dit soort zaken, zijn er wel grenzen. Ik ga er behalve dit bericht ook niet over bloggen. Het is zijn gevecht. Waarom dan toch dit ene bericht? Simpel: tweepcare. Als je al een tijdje twittert weet je wat dat betekent, ik ook, maar de afgelopen twee weken waren echt overweldigend. Zowel bekenden – mensen die ik al heel lang volg en soms in het echt heb mogen ontmoeten – als onbekenden hebben me virtueel een hart onder de riem gestoken. Korte berichtjes, een DM, om sterkte te wensen, hulp te bieden, of te informeren hoe het gaat. Kleine gebaren van werkelijke interesse en betrokkenheid. Nee, kanker kun je niet genezen met positieve energie. Maar het gevecht, het overleven, wordt er misschien wel een beetje meer dragelijk van, voor hem en voor zijn familie. Daarvoor dank ik iedereen die heeft gereageerd.
Jullie zijn geen “strangers” voor mij, maar wel voor hem. Desondanks: mocht iemand hem een kaartje willen sturen dan kan dat naar Martijn van Duivenboden, p/a VU Medisch Centrum, De Boelelaan 1117 1081 HV Amsterdam, afdeling Hematologie/3B.
Nogmaals dank iedereen!
