Alstublieft, uw dossier!

Als ik naar de garage ga voor een onderhoudsbeurt, krijg ik van de dealer altijd een keurige waslijst met wat er allemaal mis was. Een factuur, met daarop een hele lading termen die ik, a-technisch als ik ben, zelden begrijp. Als ik iets niet snap, vraag ik gewoon wat er bedoeld wordt met “vervanging motorblok”. Later kan ik nakijken wat er ook alweer mis was. Ik noem dat klantvriendelijk. Mijn gezondheid, mijn lichaam, is natuurlijk geen auto. Maar hoe zou het zijn als je zoiets na je bezoek aan het ziekenhuis of de huisarts ook standaard meekrijgt? Je dossier mee, keurig geprint, of beter nog, elektronisch?

Natuurlijk kun je nog veel verder doordenken en beargumenteren dat het juist andersom zou moeten zijn. Je houdt je eigen dossier bij in een PHR (Personal Health Record), en geeft lees/schrijf toegang aan iedereen die dat volgens jou mag. De realiteit van nu is echter dat een arts, conform de WGBO, wettelijk verplicht is een dossier aan te leggen. Met dat gegeven én bepalingen in diezelfde wet is al heel veel geregeld om dossier inzage (een recht) mogelijk te maken.

Als patiënt heb je altijd recht op gratis inzage in het dossier dat over je wordt bijgehouden. Er zijn uitzonderingen, bijvoorbeeld als je minderjarig bent, of als inzage de privacy van een ander in gevaar zou kunnen brengen. De persoonlijke werkaantekeningen van een zorgverlener mogen niet worden ingezien. Zie ook dit overzicht met soorten inzageverzoeken. Inzage is gratis. Het dossier is de verantwoordelijkheid van de zorgverlener, je zult het dus nooit in zijn geheel meekrijgen. Een kopie/afschrift kan natuurlijk wel. Hier staat meestal een redelijke vergoeding tegenover (tot een maximum van €4,50 of €22,50 voor heel grote dossiers). Als patiënt heb je nog meer rechten, zie ook de duidelijke folder van het NPCF daarover.

Op dit moment is het inzage krijgen in het dossier echter niet of nauwelijks gemeengoed. Voor zover mij bekend wordt nog maar op weinig plekken standaard het dossier (of delen daarvan) in afschrift meegegeven of op een andere manier beschikbaar gemaakt. Er zijn goede voorbeelden. Zo worden röntgenfoto’s, CT scans of operatiebeelden al op DVD meegegeven, compleet met software om het materiaal nog eens terug te kijken. Op sommige plekken kunnen patiënten inloggen op een website en daar informatie teruglezen. Maar standaard gebeurt het nog weinig. Zou het niet vaker moeten gebeuren? Zou de patiënt niet veel beter geïnformeerd moeten worden over wat er is besproken? Ik denk het wel.

Er zijn struikelblokken. Technische, bijvoorbeeld. In een huisartseninformatiesysteem (HIS) zit het medische dossier in één systeem, maar in een ziekenhuis is dat lang niet altijd het geval. Laat staan dat alles al digitaal beschikbaar is. Daar staat tegenover dat veel ziekenhuizen en andere instellingen bezig zijn met ontwikkeling of implementatie van een volwaardig patiëntendossier, met een integraal overzicht van alle gegevens. Een ander probleem wordt gevormd door de angst informatie mee te geven die verkeerd begrepen kan worden, of veel onrust oplevert. Maar als dat zo is, dan is er iets mis met de manier waarop er wordt omgegaan met registraties in systemen. Natuurlijk begrijpt niet iedere patiënt wat er staat. Sommigen zullen aan het googlen slaan, anderen worden misschien onrustiger. Daar ligt dan een schone taak voor de arts in kwestie. Een ander probleem is tijdgebrek. Er is te weinig tijd, laat staan dat er tijd is om met veel handelingen een dossier geprint te krijgen. Maar dat kun je automatiseren, zeker als je het vaker doet.

Dat laatste is voor mij nog een kip en ei puzzel. Als je ervan uitgaat, zoals ik doe, dat meer informatie (mits het niet informatie alleen is) ook betere zorg kan opleveren, dan is de vraag: hoe regel je dat dan? Als je patiënten vraagt of ze het prettig zouden vinden dat ze een kopie van hun dossier meekrijgen, dan zal waarschijnlijk iedereen met ja antwoorden. Maar hoe vaak komen patiënten met die vraag? Zelden toch? Als we wachten op die vraag, kan het lang duren voordat “dossier delen” gewoon wordt. Daarom zou je eigenlijk moeten streven naar het standaard meegeven van een dossier. Niet zomaar, natuurlijk niet. Je spreekt daar regels voor af, maakt het met behulp van ICT wat eenvoudiger en sneller te realiseren, en je informeert patiënten er over en staat open voor vragen over die informatie. Ja, dat zal op problemen stuiten, het zal vragen opleveren waar je nog een antwoord op moet verzinnen. Maar zou het niet een geweldig klantvriendelijke benadering zijn?

Denk ik te simpel? Te naïef? Schets ik iets onmogelijks? Reageer maar!

Deze post is geschreven n.a.v. een Twitter discussie met o.a. Stan Janssen (@stan144), Lucien Engelen (@zorg20) en Hildebrand van Weerd (@zorgimpact).

Email this to someoneShare on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0

6 gedachten over “Alstublieft, uw dossier!”

  1. Juist hier moet simpel gedacht worden! Het hebben van een ziekte is al erg genoeg. Het er over weten maakt het niet erger. Gisteren was ik bij een sportarts, op einde van het consult legde ik mijn Iphone op het bureau. Met het verzoek of de gegevens er op konden die hij zojuist had ingetikt. Er was geen enkele twijfel bij hem: “Natuurlijk geef maar even uw email adres”. Drie dingen om te beseffen. Ten eerste, hoewel ik al 30 jaar in de zorg werk, was ik al patient zenuwachtig over de vraag. Gek! Hoe vaak ik aan broer of zus het antwoord schuldig moeten blijven waar ze aan moesten denken na bezoek aan de arts om dat ze gewoon niet wisten wat er precies gezegd was. Zelfs de naam van de doktor werd niet onthouden. Dus de patient zal er niet zelf gauw om vragen. Ten tweede gezien de overdracht tussen zorgverleners nog vaak via de patient verloopt geef hem gewoon de spullen mee! dan kan uw collega gewoon verder waar dan ook. Ik heb mijn Iphone altijd bij me. Drie ik wil gewoon weten waarvoor ik betaal.

  2. Opvallend is, bij mijn tandarts krijg ik altijd een overzicht mee wat er allemaal met mijn mond gebeurd is. Interessante discussie verder, maar denk iets verder als alleen de zorg, denk meer in publieke instellingen – UWV, belastingdienst, onderwijsinstellingen. Daar is het vaak ook moeilijk om je eigen dossier in te zien.

  3. Had ik een mooie post geschreven – foutmelding! Argh, ok poging 2:
    Wat heerlijk dat je zo simpel denkt, want we denken vaak veel te ingewikkeld! Dat is een beetje terug te zien in de post van Stan Janssen die aangeeft zenuwachtig te zijn geweest voor de vraag over zijn gegevens aan zijn sportarts. Raar natuurlijk, maar heel herkenbaar. Het is momenteel nog alsof je vraagt naar de ‘forbidden fruit’. Ik pleit dan ook met jullie mee voor meer openheid. Bijvoorbeeld dat je een afschrift van je dossier meekrijgt of een rapport naderhand krijg opgestuurd. Specialisten in het ziekenhuis sturen altijd een rapport naar je HA, waarom sturen ze die ook niet gewoon naar ons?! Ik heb nu in 1 ziekenhuis na afloop een (digitaal) rapport gekregen met daarin alles wat er besproken is, waar nu aan gedacht wordt, welke vervolgonderzoeken er gaan plaatsenvinden en waar ik terecht kan voor vragen. Ideaal! In 1 klap heb je alle informatie vanuit het consult op papier staan. Dingen die je bent vergeten kan je teruglezen, dingen die je verkeerd hebt begrepen worden meteen rechtgezet. Tevens kan je zo vaak als je wilt teruglezen wat er ook alweer is besproken en bedacht. Daarmee tackel je dus ook meteen cijfers als: 60% van de patienten vergeet wat er is gezegd in een consult. En van datgene wat wel wordt onthouden is de helft onjuist.
    2 vliegen in 1 klap lijkt mij! Openheid tussen arts en patient en de patient krijgt meer inzicht en controle. Perfect!

  4. Waarom kunnen dingen die in andere sectoren wél kunnen, vanzelfsprekend zijn en zeer gewaardeerd worden niet ook in de zorg worden ingevoerd ?
    In de wet- en regelgeving blijken échte blokkades niet te bestaan. “Waarom leveren we de informatie dan niet gewoon STANDAARD aan” probeerde in mijn 50cents in de discussie te werpen. Patiënten kunnen meer aan dan we als zorg-pro’s denken, blijkt ook in toenemende mate in de trajecten welke wij bij ons in huis ( UMC St Radboud ) ingezet hebben of onderhanden hebben, zoals onze AYA4 community ( http://lucienengelen.posterous.com/young-cancer-patients-develop-online-communit ) . Als we onze informatiehuishouding in “natuurlijke taal” bezien vanuit perspectief en opgesteld door de doelgroep zelve aanbieden, kan het naast betere zorg ook nog eens goedkopere, snellere en klantvriendelijker zorg opleveren.

    Eerlijk is eerlijk, hand in eigen boezem, ook wij zijn er nog lang niet, maar we zijn het dénken óver wél voorbij en doen nu, en verbeteren stap voor stap van daaruit.

Reacties zijn gesloten.