Ideas I’m doing

Vanavond mocht ik tijdens de Reshape avond een presentatie verzorgen over hoe TEDx Maastricht mij heeft geïnspireerd tot actie. Op deze blog vat ik de zes ideeën die ik naar voren breng samen met de vraag aan u, bezoeker, of ze (1) Geschikt (2) Ongeschikt of (3) Iets er tussenin zijn. Reacties zijn van harte welkom!

 

  1. Betrek patiënten structureel bij de ontwikkeling van vakinhoudelijke richtlijnen en standaarden;
  2. Stel informatie bedoeld voor patiënten contextgevoelig, breed en eenvoudig toegankelijk digitaal beschikbaar;
  3. Haal de computer uit de spreekkamer!
  4. Open de deuren van de Domus Medica voor patiënten en zorgvernieuwers;
  5. Overbrug de kloof tussen innovatie en business as usual en bevorder discussie en dialoog: verspreid het Reshape gedachtegoed landelijk;
  6. Deel je ideeën en laat iedereen meedenken over de vraag: geschikt, ongeschikt of, iets er tussenin…

Drimpy: eerste indrukken

In Nederland zijn Personal Health Records in opkomst. Patiëntenverenigingen, zorginstellingen en particuliere initiatieven bieden steeds vaker patiënten de mogelijkheid hun eigen medische gegevens bij te houden. Denk bijvoorbeeld aan MijnDiabetes.nl, MijnZorgnet.nl en Patient1.nl. Gisteren werd Drimpy gelanceerd, “hét sociale gezondheid platform voor de patiënt“. Na een soft launch voor een beperkte groep werd Drimpy landelijk opengesteld. Is Drimpy anders? Wat voegt Drimpy toe? Een eerste kritische blik. Lees verder Drimpy: eerste indrukken

Reshape 2010 impressie

Vandaag kon ik dan eindelijk eens naar een REshape conferentie in Nijmegen. Op een of andere was er altijd iets waardoor ik was verhinderd, maar dit keer kon ik er helemaal bij zijn. De Zorg 2.0 bijeenkomst werd gehouden op de 8e etage (en dakterras) van de Nijmeegse researchtoren. Van tevoren was duidelijk dat het een wat onorthodoxe vorm zou hebben: een open space conferentie gevolgd door een zogenaamde Pecha Kucha. Volledig blanco ben ik erheen gegaan, benieuwd wat die vorm zou opleveren. Behalve dat het een mooie gelegenheid was om wat Twitter contacten nu eens in het echt te spreken, keek ik vooral uit naar de “energie” die er mogelijk zou zijn. En die was er zeker.

In het open conferentie deel kreeg iedereen gelegenheid een idee of vraag op te werpen waar in groepjes van ca. 10 personen dan een dik uur over gediscussieerd kan worden. Het was volledig vrij, maar het moest natuurlijk wel enigszins met het thema zorg / gezondheid 2.0 te maken hebben. Altijd spannend hoe dat uitpakt. Ik zat bij de groep die inging op de vraag wat al die 2.0 ontwikkelingen betekenen voor de competenties van personeel. De groep was heel gemengd en ieder kon vanuit zijn of haar eigen expertise bijdragen en deed dat ook. Zonder voorzitter, gespreksleider, notulist of “opdracht” kun je toch heel constructief bezig zijn en goed ideeën uitwisselen, zo bleek.

De tweede ronde was ook interessant, al bleek daar de “vrije vorm” wat minder goed te werken. Slechts enkelen brachten iets in de discussie, waar anderen meer luisterden. Inhoudelijk was het goed: hoe ga je innovatieve ontwikkelingen mogelijk maken? Wachten op die éne gouden standaard of die éne geweldige killer applicatie waardoor alles beter wordt? Of gewoon klein beginnen met wat er al is, met eventuele tekortkomingen? Mooie materie. Wat overigens goed werkte: niet vooraf melden wat je functie/rol precies is. Het maakt het vrijuit praten makkelijker, zonder dat je onbewust allerlei labels op personen plakt (arts, consultant, verzekeraar, ontwikkelaar). Iets meer sturing – maar hoe? – zodat in een groep iedereen meedoet is ook welkom voor een volgend keer.

De avond was gereserveerd voor het Pecha Kucha gedeelte. Deze presentatievorm, overgewaaid uit Japan, leent zich uitstekend voor snelle, to the point verhalen die moeten beklijven. Een soort dubbele “elevator pitch”. Vertel je verhaal in 20 slides die elk 20 seconden in beeld komen. En die slides moeten ook nog eens niet al teveel tekst bevatten. De vorm werkte meestal goed. Persoonlijk vond ik de bijdragen van Aliëtte Jonkers, Arjan Broers en Bram Hengeveld er uitspringen. Feiten, humor, stellingen, vlot verteld, met andere zienswijzen. Verfrissend. Jammer dat er geen gelegenheid was om te reageren op de presentaties (tijdens of erna). Een gevaar dat er ook in kan sluipen is dat er iets teveel humor in de verhalen kan komen. Een grappige quote of afbeelding om de aandacht vast te houden moet natuurlijk niet je verhaal gaan overheersen.

Al met al een geslaagde bijeenkomst. Dat kwam voor een deel door de vorm, die absoluut voor herhaling vatbaar is. Een serieuze “reshape” van de traditionele en oersaaie eenweg-communicatievormen. Een paar verbeteringen zijn wel te bedenken, maar alleen al door deze vrije opzet steekt dit boven veel andere achterover-leun-bijeenkomsten uit. Deels was het ook succesvol door de inhoud en de positieve insteek die iedereen had om kennis / ervaringen uit te wisselen. Het is nog wel een uitdaging om de inhoud vast te houden. Misschien een idee om de Pecha Kucha verhalen voor te laten bereiden door de groepen ’s middags? Complimenten voor de organisatie, het was een mooie dag!

Wonderolie: ICT in de zorg

Vandaag was ik bij het seminar “Ketenzorg, what’s next?” op het prachtige landgoed Groot-Zonneoord. Sprekers zouden ingaan op de vraag wat er eigenlijk na ketenzorg zou komen. Waar sommigen nog maar net begonnen zijn met ketenzorg, zijn anderen alweer verder aan het denken en zien ze mooie vergezichten. De sprekers behandelden het onderwerp vanuit de eigen achtergrond: wetenschap, patiëntenvereniging, de zorg zelf.

Wat me tijdens dergelijke bijeenkomsten altijd opvalt, is het enorme optimisme over de rol die ICT kan spelen. Sociale media, portals, online communities, mobiele gadgets, noem het maar op. Wonderolie voor de zorg. Aan de ene kant terecht. Dankzij ICT is het vergezicht dat Maarten Ploeg (directeur Diabetes Vereniging Nederland) eigenlijk nu al technisch mogelijk. Via je mobiel volledig eigenaar en regisseur van je ziekte. Overal schieten succesvolle initiatieven uit de grond die slim gebruik maken van ICT. En er kan ook heel veel, en de potentie is vele malen groter dan wat nu wordt gerealiseerd.

Aan de andere kant is realisme op zijn plaats. ICT kan geen doel op zich zijn, op zijn best is het een middel dat bijdraagt aan betere zorg. In dit Google tijdperk kan ik in enkele minuten een enorme hoeveelheid informatie tot me nemen. Is meer informatie ook beter? Technisch zou ik al heel veel online zaken kunnen doen met mijn huisarts. Maar is hij daar al klaar voor? Meer ICT is niet beter, er is veel meer nodig.

Indrukwekkend was het enthousiasme dat Louis Overgoor, directeur Big!Move, uitstraalde. Niet ingestoken vanuit ICT of een of andere businesscase, maar puur vanuit een gevoel “dat het anders moet”. Systeemverandering, door veel meer aandacht voor gezondheidspromotie en gezondheidsbeleving. ICT kwam in die bijdrage maar zijdelings aan de orde. Dat moet ook geregeld zijn, maar dat is niet de crux. Erg verfrissend.

Waarom het EPD er niet komt – gastblog

De samenleving wordt gedomineerd door angst als motief om dingen te doen of te laten, zeker na 9/11 is dit dominant in het veiligheidsdoen en – denken. Annex is er in toenemende mate een “mortaliteits-cultuur”, waarbij de lengte van het leven maatstaf is en minder de gezondheid door het leven heen. Dat heeft betekenis voor de verdeling van zorg-geld. Beide denkrichtingen versterken de idee van de maakbaarheid van de samenleving. Dit laatste geldt ook voor het EPD. “Het EPD komt er niet” is geen visie, maar een feit over de grens van de maakbaarheid heen. Verder is wel visie, dat het te grensoverschrijdend denken (veiligheid, privacy, patiëntenpositie) ook zal bevorderen dat Het EPD er nooit komt.

Lees verder Waarom het EPD er niet komt – gastblog