Het EPD: Driedimensionaal schaken

Ergens in de schaduw van het verschrikkelijke wereldnieuws rommelt het weer ouderwets rondom het landelijk EPD. De Eerste Kamer gaat dinsdag het wetsvoorstel opnieuw beoordelen en de voor- en tegenstanders roeren zich, ook als vanouds. Ik heb niet de illusie iets aan die discussie bij te dragen dat al niet eerder is geroepen of bedacht. Bovendien is, helaas, het stadium bereikt waar oneliners beter werken dan genuanceerde berichtgeving. Zo gaat dat met politieke hoofdpijndossiers. De grootst mogelijke onzin doet de ronde over het landelijk EPD. Zo lek als een mandje. Iedereen kan erin. En alles zien. Of laat patiënten zélf hun dossier maar bijhouden, dan komt het goed. Onwetendheid? Puur opportunisme? Slechte overheidscommunicatie? Het onderwerp is complex en tenzij je een liefhebber bent van driedimensionaal schaken moeilijk te doorgronden.

Driedimensionaal Schaken

Zelf ben ik een GPKLEA, een Gematigd-Positief-Kritisch-Landelijk-EPD-Aanhanger. Ik zie de mogelijkheden en kansen, maar ook allerlei beperkingen en bedreigingen. Daarom maakt het mij eigenlijk niet uit wat de senatoren morgen gaan doen*. Belangrijker is wat er daarna gebeurt. De stekker eruit? Ik denk het niet. Verzet de bakens. Een koerswijziging lijkt me logischer en veel constructiever. Laat het dossier dan vooral uit de politieke arena gesleurd worden.  En laten we dan weer verder werken aan zinvolle oplossingen voor het veld – professionals en patiënten – en informatievoorziening in de zorg naar een hoger plan te tillen. Dat was toch de bedoeling?

* = Om dit statement kracht bij te zetten: dinsdag ben ik vrij en ga ik in de lentezon wandelen.

Email this to someoneShare on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0