Wonderolie: ICT in de zorg

Vandaag was ik bij het seminar “Ketenzorg, what’s next?” op het prachtige landgoed Groot-Zonneoord. Sprekers zouden ingaan op de vraag wat er eigenlijk na ketenzorg zou komen. Waar sommigen nog maar net begonnen zijn met ketenzorg, zijn anderen alweer verder aan het denken en zien ze mooie vergezichten. De sprekers behandelden het onderwerp vanuit de eigen achtergrond: wetenschap, patiëntenvereniging, de zorg zelf.

Wat me tijdens dergelijke bijeenkomsten altijd opvalt, is het enorme optimisme over de rol die ICT kan spelen. Sociale media, portals, online communities, mobiele gadgets, noem het maar op. Wonderolie voor de zorg. Aan de ene kant terecht. Dankzij ICT is het vergezicht dat Maarten Ploeg (directeur Diabetes Vereniging Nederland) eigenlijk nu al technisch mogelijk. Via je mobiel volledig eigenaar en regisseur van je ziekte. Overal schieten succesvolle initiatieven uit de grond die slim gebruik maken van ICT. En er kan ook heel veel, en de potentie is vele malen groter dan wat nu wordt gerealiseerd.

Aan de andere kant is realisme op zijn plaats. ICT kan geen doel op zich zijn, op zijn best is het een middel dat bijdraagt aan betere zorg. In dit Google tijdperk kan ik in enkele minuten een enorme hoeveelheid informatie tot me nemen. Is meer informatie ook beter? Technisch zou ik al heel veel online zaken kunnen doen met mijn huisarts. Maar is hij daar al klaar voor? Meer ICT is niet beter, er is veel meer nodig.

Indrukwekkend was het enthousiasme dat Louis Overgoor, directeur Big!Move, uitstraalde. Niet ingestoken vanuit ICT of een of andere businesscase, maar puur vanuit een gevoel “dat het anders moet”. Systeemverandering, door veel meer aandacht voor gezondheidspromotie en gezondheidsbeleving. ICT kwam in die bijdrage maar zijdelings aan de orde. Dat moet ook geregeld zijn, maar dat is niet de crux. Erg verfrissend.

Email this to someoneShare on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0

4 gedachten over “Wonderolie: ICT in de zorg”

  1. Leuk om te lezen.

    Wat betreft de hoeveelheid informatie, helemaal mee eens, daar voorzie ik nog een uitdaging voor de toekomst.

    Stel het LSP is ingeburgerd (leuke woordspeling gezien de verkiezingen) en een huisarts vraagt informatie op (UZI pas, paar drukken op de knop en voila), op dat moment zou hij alle informatie die voorhanden is binnen kunnen krijgen.
    Laten we een patient nemen die overal toestemming voor gegeven heeft en ook nog eens meerdere keren verhuist is, vele malen in behandeling is geweest etc.

    De informatie die de huisarts dan binnen krijgt (professionele samenvattingen) is enorm (of kan enorm zijn).

    De uitdaging is om de informatie op zo’n manier aan te bieden dat de huisarts relevante informatie kan scheiden van niet relevante informatie om zo een (juiste) diagnose te stellen. Wie of wat gaat dat verzorgen?

    Daarnaast interessant stel een huisarts/arts stelt geen juiste diagnose omdat de hoeveelheid info te groot is (hoofd/bijzaken scheiden lukt niet) en hij/zij iets essentieels gemist heeft. Wat zijn dan de juridische mogelijkheden voor de patient? En willen we wel die kant opgaan?

  2. Vragen die zeker leven bij o.a. artsen. Meer informatie leidt niet automatisch tot betere zorg. Dit soort overwegingen pleit in elk geval voor terughoudend zijn met “verplicht” opleggen van het landelijk EPD. Het zal langs de weg van de geleidelijkheid ingevoerd moeten worden, zodat gaandeweg artsen en patiënten er vertrouwd mee kunnen raken.

  3. Inderdaad! Zorgen voor regionale implementaties die uiteindelijk leiden tot een landelijke oplossing waarbij regio’s experimenteren over wat en hoe en waar de informatie het best kan worden toegeleid naar een zorgprofessional. We zijn een weg ingeslagen die we verder moeten bewandelen.

  4. De reactie van Appel is juist er een van een toekomst die nooit zal zijn, en die over de beperkingen van het mogelijke schiet. Er is veel, veel aandacht voor ICT, maar niet voor de cultuur. Het probleem van de start (A) : goede invoer en met name het slot : goed lezen (Z) is niet geregeld. De ideale situatie + foutloze verwerking zal er niet zijn, en dat maakt een LSP-EPD zelfs gevaarlijk. Doe mij maar een PHR, ik heb het al en mijn betrokkenen ook, en die weten wat een behandelaar moet hebben als me wat overkomt. Jaco schetst juist goed dat het om functies en functionaliteit gaat. ICT is geen wondermiddel en volgend.

Reacties zijn gesloten.